Bizler gün içerisinde sürekli olarak duyularımızdan bilgiler alırız. Caddede yürürken, markete gittiğimizde, yemek yediğimizde, sabah kalkıp yüzümüzü yıkadığımızda ve giyindiğimizde sürekli olarak duyularımız uyarılmaktadır. Bizler dünyayı duyularımızla ve duyularımızın çevre ile etkileşimiyle öğreniriz. Çocuklar oyun oynar ve sürekli araştırır. Böylece çevrelerinde neler olduğunu öğrenir. Örneğin, nelerin onların canlarını acıttığını, nelerin yaktığını, nelerin kırılgan olduğunu ve dikkatli taşınması gerektiğini, nelerin yendiğini ve nelerle oynandığını keşfederler. Keşfetme süreci tüm yaşantımız boyunca devam etmektedir (Fowler, 2007).
Fiziksel, duyusal veya zihinsel yetersizlikten ve/veya uyarıcı olmayan bir çevrede yaşamaktan dolayı engellenmişler çevresini araştırma ve keşfetme fırsatı bulamamaktadırlar. Doğu Avrupa’da yetimhanelerdeki fakir çevresel koşulların çocuklardaki etkileri araştırılmıştır. Bu çalışma zenginleştirilmiş çevresel koşulların duyusal entegrasyon için ne denli önemli olduğunu göstermiştir (Cermak ve Daunhaur 1997; Lin at al. 2005).
Duyulara fokuslanan aktivitelerin hedeflerinden biri de bireylerin değişik duyularını (hareket, dokunma, koku alma, işitme, tat alma, görme) kullanabilmelerine imkan veren bir çevre sağlamaktır. Engellenmiş bireyler duyularını kullanabilme, çevreleri ile iletişim kurma ve böylece etraflarındaki dünyayı öğrenebilmeleri için desteğe ihtiyaç duyarlar.
Basal stimulasyon vücut duyu organlarının sistematik bir şekilde uyarılmasına dayanır. Duyusal sistemin uyarılması uyarıcı yada inhibe edici etki yapabilir. Bazı uyaranlar bireyi daha uyanık ve dikkatli yaparken bazıları (Örneğin masaj) gevşetici bir etki yapabilir (Fowler, 2007). Burada amaç duyu organlarının optimum düzeyde algılamasını sağlamak ve bireyin çevresinin farkına varmasını sağlamaktır. Böylece bireyin çevresini algılaması, deneyim yaşaması ve öğrenmesi amaçlanmaktadır.