|
 |
| DİL VE KONUŞMA |
Dil insana, ait olduğu gerçek dünyadan ayrı ve onun kanunlarına bağlı olmayan yapay bir dünya kurma ve tabiata tarihi katma imkanı veren bir saymacalar sistemi ve ses-anlam ilişkisi bütünüyle nedensiz olan, seslerden örülü ortak iğretilemeler toplamıdır (Karaağaç G, 2011). Konuşma ise sesli semboller yoluyla sağlanan iletişim sistemidir (Özsoy 1971). Çocuğun dili kullanması gelişimin en önemli göstergelerinden biridir (Arslan S, 2011).
Pek çok veli konuşmanın içgüdü sonucu bebekte zamanla doğal olarak geliştiğini sanır ancak konuşma öğrenilen dolayısıyla öğretilmesi gereken bir beceridir (Özsoy 1971). Doğuştan gelen yeteneğimiz ve çevresel etkileşim sonucunda konuşmayı öğreniriz.
Çocuklarda 2-3 yaş arası sözcük dağarcığının en geliştiği dönemdir. 3-4 yaş arasındaki çocukların çoğunluğu kendi ana dillerinin temel yapılarını öğrenmiş olur (Arslan S, 2011).
KONUŞMA BOZUKLUKLARI
1. Gecikmiş Konuşma :Çocuğun konuşması akranlarından çok geri yada konuşma gelişimi açısından yavaşsa ‘gecikmiş konuşma’ olarak adlandırılır (Arslan S, 2011).
2. Ses Bozuklukları (Disfoni): Çocuğun konuşurken sesleri dikkati çekecek kadar farklı şekilde çıkarmasıdır.
3. Artikülasyon Bozukluğu : Çocuğun anadilindeki bağımsız veya bileşik sesleri doğru ve anlaşılır şekilde çıkaramaması yada çıkardığı sesleri yaşından beklenenden farklı oluşu artikülasyon bozukluğu olarak adlandırılır (Özsoy, 1971).
4. Kekemelik : Konuşmadaki normal ritm ve akıcılığın bozulmasıdır. |
|
|
|
